Dwa słowa o przyjaźni

Organizowaliśmy niedawno rekolekcje, które były poprzedzone dużym wysiłkiem, ale przyniosły nam wiele radości. Poczuliśmy mocno, że Pan Bóg uzupełniał wszystko to, w czym po ludzki zawiedliśmy i posyłał cudownych ludzi, którzy wykonywali to, czego my nie zdołaliśmy.

Ach, gdyby tak na co dzień wyglądały relacje międzyludzkie, świat byłby lepszym miejscem. Pomagający sobie ludzie, troska o innych, dobre, wartościowe rozmowy.

Czy można ją zdefiniować?

Lubię sobie definiować różne sprawy, również w relacjach. Pewnie dlatego z rekolekcji szczególnie zapamiętałam jak ks. Adam, nasz moderator, określił przyjaźń. Zapytałam go, czy mogę z tych kilku zanotowanych zdań zrobić artykuł, zgodził się na to.

Słowo przyjaciel nieco mnie peszy, bardzo boję się go używać, żeby nie popaść w jakieś patetyczne tony. Niejednokrotnie zastanawiałam się jak zdefiniować przyjaźń. Czy przyjaciel to ktoś, na kim zawsze można polegać, do kogo mogę zwrócić się w każdej chwili? A może ktoś, komu mogę wszystko powiedzieć? Albo przy kim nie muszę nikogo udawać? A może ktoś, kogo znam od lat lub po prostu ktoś, z kim czuję się dobrze?

Nasza córeczka ma najlepszą przyjaciółkę, obdarowują się wisiorkami z napisem BFF (best friends forever?). One chyba mają jeszcze inną definicję przyjaźni.

Czy przyjaciół ma się na zawsze, czy może na jakiś czas? A może z upływem lat można mieć nowych? Czy możliwa jest przyjaźń z osobą innej płci? Albo z kimś, kogo widuje się raz w roku?

Kim więc jest przyjaciel?

Ksiądz Adam o przyjaźni opowiedział wychodząc od przyjaźni Boga i człowieka, przeniósł to jednak również na relacje pomiędzy ludźmi.

Przyjaciel to ktoś, kto kocha cię w każdym czasie. Gdy jesteś słaby i gdy jesteś mocny. Kocha miłością, na którą nie trzeba sobie zasłużyć, kocha, bo jesteś. Co więcej, kocha, nawet gdy go odrzucasz czy strofujesz. A Bóg kocha nawet wtedy, gdy Go przybijesz do krzyża.

I obraz, który mocno do mnie przemówił. Przyjaciel to ktoś, kto chce dzielić się z Tobą doświadczeniem. Kto chce opowiedzieć Ci, czym się zachwyca lub co go smuci. Kto chce przeżyć to z Tobą lub chociaż się tym z tobą podzielić. Jak Bóg stwarzający świat, który Go zachwyca, chce koniecznie pokazać go Adamowi. Ktoś, kto chce dzielić się sobą. Tym prawdziwym. Nie chodzi tu o rzucane od czasu do czasu „Co u ciebie słychać?”, ale o prawdziwe dzielenie się swoim sercem i myślami.

Bardzo to do mnie przemówiło, bo w ostatnich latach tak właśnie instynktownie definiowałam na swój użytek przyjaźń.

Tak rozumianych przyjaciół nie można mieć wielu, byłoby to nawet niemożliwe. Z iloma osobami jesteś w stanie dzielić się swoimi doświadczeniami (nie mam na myśli publikacji na FB!), ile osób wspierać w ich dobrych i złych momentach? Dla ilu zostawiać inne sprawy, by biec na ratunek? Nie wiem jak Wasze, ale moje możliwości w tym zakresie są dość ograniczone.

Piękne jest też to, że przyjaźń jest otwarta na inne osoby, to znaczy nie żąda wyłączności, jest gotowa przyjąć kogoś innego, nie tracąc na sile. Niektórzy przyjaciele są, a potem odchodzą. Są tacy, którzy wracają. Bywają i tacy, którzy są przy nas całe życie.

Kim dla mnie jesteś?

Ucieszyłam się, że mam koło siebie ludzi (bardzo niewielu, ale to chyba tylko potwierdza ich ważność dla mnie), z którymi dzielę się doświadczeniem, zachwytem i sobą, w tej lepszej oraz w tej gorszej wersji. A co cenniejsze, to samo otrzymuję od nich. Bardzo jestem za nich wdzięczna i puszczam teraz do nich oko, choć możliwe, że wcale tego nie przeczytają.

I jeszcze jedno. Dla mnie najważniejsze. Gdy podstawiałam do tych różnych definicji przyjaźni różne osoby, dostrzegłam, że jest jedna, która mieści się w każdym zbiorze, bez względu na definicję. To mój mąż.

Jaka jest Twoja definicja przyjaźni?